W Polsce aż ok. 5 mln osób żyje z chorobami dermatologicznymi. Wielu z nich każdego dnia, oprócz konsekwencji wynikających z choroby, zmaga się również ze stygmatyzacją. Nic więc dziwnego, że w obawie przed odrzuceniem – nawet w upalne letnie dni – „kamuflują się” pod ubraniami z długim rękawem. Aby budować świadomość społeczną na temat przewlekłych, niezakaźnych chorób skóry, a przede wszystkim zachęcić pacjentów do „zrzucenia” zbędnej odzieży zakrywającej zmiany skórne, AMICUS Fundacja Łuszczycy i ŁZS już po raz 7. organizuje Tydzień bez Kamuflażu.
Choroby skóry to bardzo duża i różnorodna grupa schorzeń, obejmująca nie tylko skórę, ale też włosy i paznokcie. Przyczyny ich występowania są różne, w tym bakteryjne (np. liszajec zakaźny, czyrak), wirusowe (opryszczka, półpasiec), grzybicze, pasożytnicze (świerzb), alergiczne (atopowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, pokrzywka), autoimmunologiczne (hidradenitis suppurativa), genetyczne (łuszczyca), a także związane z czynnikami fizycznymi, hormonalnymi czy nowotworami.
Warto podkreślić, że choroby dermatologiczne nie są tylko problemem wizualnym czy estetycznym. Są to bardzo poważne schorzenia, powodujące nie tylko uciążliwe objawy fizyczne, ale także obniżone poczucie własnej wartości. Choroby dermatologiczne wpływają na całe życie pacjentów i determinują wybory życiowe. Wielu z nich – choć chciałoby prowadzić normalne życie – jest zmuszonych do rezygnacji z pracy czy planów dot. założenia rodziny.
„Wokół chorób skóry wciąż funkcjonuje wiele mitów, które niestety są bardzo stygmatyzujące. Jednym z częściej przytaczanych przez pacjentów jest to, że łuszczycą, pokrzywką, czy hidradenitis suppurativa można się zarazić. Takie błędne postrzeganie chorób dermatologicznych sprawia, że pacjenci są stygmatyzowani przez społeczeństwo tylko dlatego, że chorują. W obawie przed odrzuceniem przybierają „kamuflaż” – zakrywając zmiany skórne ubraniami, nawet w upalne dni. Dlatego już po raz 7. zapraszamy na Dzień bez Kamuflażu – cykl bezpłatnych spotkań ze specjalistami z zakresu medycyny. Celem akcji jest budowanie świadomości społecznej na temat przewlekłych, niezakaźnych chorób skóry, a przede wszystkim zachęcenie pacjentów do „zrzucenia” zbędnej – zwłaszcza w sierpniowe dni – odzieży zakrywającej zmiany skórne” – wyjaśnia Dagmara Samselska, prezes AMICUS Fundacji Łuszczycy i ŁZS, organizatora Tygodnia bez Kamuflażu.
W tym roku w ramach Tygodnia bez Kamuflażu organizowane są bezpłatne spotkania online z ekspertami dla pacjentów m.in. z łuszczycą i hidradenitis suppurativa. Choć różnią się one objawami i przebiegiem, mają wspólne mianowniki – często dotyczą osób młodych, mają negatywny wpływ na codzienne życie zawodowe i społeczne oraz są powodem stygmatyzacji ze strony społeczeństwa.
W Polsce na łuszczycę choruje ok. 1,2 mln osób. Szacuje się, że 80% zachorowań występuje pomiędzy 20. a 40. rokiem życia. Choroba charakteryzuje się występowaniem ciemnoczerwonych, pokrytych srebrzystą łuską grudek, które zlewając się ze sobą, tworzą większe ogniska. Zmiany chorobowe mogą zajmować także owłosioną skórę głowy, płytki paznokciowe, a nawet okolice intymne. O występowaniu łuszczycy decyduje interakcja czynników genetycznych, środowiskowych, immunologicznych oraz psychosomatycznych. Konsekwencje ogólnoustrojowego stanu zapalnego mogą dotyczyć całego organizmu, powodując szereg chorób współwystępujących – łuszczycowe zapalenie stawów, otyłość, choroby sercowo-naczyniowe, dyslipidemię, cukrzycę oraz bardzo częstą w grupie osób z chorobami zapalnymi skóry – depresję.
Hidradenitis Suppurativa to przewlekła, nawrotowa choroba zapalna skóry i tkanki podskórnej, która charakteryzuje się występowaniem bolesnych guzków, ropni i przetok, z tendencją do bliznowacenia. Lokalizują się one zazwyczaj w okolicach pach, pachwin, pośladków i narządów płciowych. Pierwsze objawy pojawiają się w okresie dojrzewania, bywa, że nastolatkowie wstydzą się powiedzieć o tych zmianach nawet rodzicom. Niska świadomość społeczna, wstyd towarzyszący chorobie i problem z powiązaniem przez lekarzy lokalizacji i nawrotowości zmian z HS sprawiają, że na diagnozę pacjenci czekają nawet 7-16 lat. W tym czasie guzki mogą rosnąć i łączyć się ze sobą w przetoki, a następnie wypełniać się ropną wydzieliną, tworząc ropnie, które z czasem mogą pękać. Zdarza się, że pacjenci pojawiają się na SOR, ponieważ ropnie są bardzo duże i bardzo bolesne.
